بر پیشانی تو ننگ و

بر دل ما داغ  ...

شهر پر از خوابگرد های خاکستری است ،

نه من آنقدر خوبم که سفید باشم

و نه تو آنقدر گناهکاری که سیاه باشی ،

ما رنگ های درهم تنیده ایم !

شاید دست های من هم کنار دست تو نشسته بود،

آن وقت که تن سرد چاقویت ، پیکر گرمی را می درید ...

وقتی که چشمان ما به گناه تو آلوده است ،

ما همه مجرمیم .

آهای مردمان میدان کاج!

آهای عابران پل مدیریت !

آهای خوابگرد های خاکستری شهر فراموشی !